• North Korea launches missile despite US tensions

    Breaking News: Defiant Pyongyang fires suspected ICBM despite US warnings, but projectile reportedly blows up on take off in failure.

  • This is default featured slide 2 title

    Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.This theme is Bloggerized by Lasantha Bandara - Premiumbloggertemplates.com.

  • This is default featured slide 3 title

    Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.This theme is Bloggerized by Lasantha Bandara - Premiumbloggertemplates.com.

  • This is default featured slide 4 title

    Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.This theme is Bloggerized by Lasantha Bandara - Premiumbloggertemplates.com.

  • This is default featured slide 5 title

    Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.This theme is Bloggerized by Lasantha Bandara - Premiumbloggertemplates.com.

15 December, 2017

အေမရိကန္မွာ တိုုက္ခိုုက္မႈေတြ လုုပ္သြားမယ္လိုု႔ IS ေရးသား

Photo: Donald J. Trump Facebook
အေမရိကန္ သမၼတ ေဒၚနယ္ထရမ့္က ေဂ်ရုဆလင္ၿမိဳ႕ကို အစၥေရးႏိုင္ငံရဲ႕ၿမိဳ႕ေတာ္အျဖစ္အသိအမွတ္ ျပဳတယ္လို႔ ေၾကညာလိုက္တဲ့အတြက္ အစၥလာမ္မစ္ႏိုင္ငံထူေထာင္ ေရးအဖြဲ IS အဖြဲ႔က အေမရိကန္မွာ တိုက္ခိုက္မႈေတြ လုပ္သြားမယ္လို႔ လူမႈစာမ်က္ႏွာမွာ ေရးသားထား ပါတယ္။
အဲဒီစာမ်က္ႏွာမွာ မန္ဟက္တန္က IS အဖြဲ႔ဝင္ေတြဟာ အေသခံတိုက္ခိုက္သြားမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ေစာင့္ေနၾကပါ လို႔ ေရးသားထားသလို နယူးေယာက္တိုင္းမ္စကြဲမွာ ဗံုးခြဲတိုက္ခိုက္ခဲ့တဲ့ပံုေတြကိုလည္း တင္ထားပါတယ္။ ေဒၚနယ္ထရမ့္က ေဂ်ရုဆလင္ကို အစၥေရးရဲ႕ၿမိဳ႕ေတာ္လို႔ အသိအမွတ္ျပဳလိုက္တာဟာ IS ေတြက အေမရိကန္ၿမိဳ႕ ေတာ္ကို ေဖာက္ခြဲပစ္ဖို႔ လုပ္လိုက္တာပါပဲ။ အဲဒီအတြက္ IS အဖြဲ႔ဝင္ေတြဟာ အေမရိကန္ေျမမွာ အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္ တာေတြ ထပ္လုပ္သြားမွာပါ၊ ေစာင့္သာေစာင့္ေနပါလို႔လည္း ေရးသားထားပါတယ္။
အေမရိကန္ရဲ႕ အဲဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ အာရပ္ကမၻာကို ေဒါသထြက္ေစၿပီး ဆန္႔က်င္ဆႏၵျပေပါက္ကြဲေစခဲ့ပါတယ္။ ေဂ်ရုဆလင္ဟာ ဂ်ဴး၊ ခရစ္ယန္နဲ႔ မြတ္စလင္ေတြရဲ႕ အထြဋ္အျမတ္ထားရာေနရာျဖစ္ၿပီး အစၥလမ္ဘာသာ ေရးရဲ႕ တတိယေျမာက္ အျမင့္ျမတ္ဆံုးေနရာလည္းျဖစ္ ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အစၥေရးနဲ႔ ပါလက္စတိုင္းရဲ႕ ဆယ္စု ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာျဖစ္ပြားေနတဲ့ အျငင္းပြားမႈေတြရဲ႕ ဗဟိုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
Share:

အေရွ႕ေဂ်႐ုစလင္ကုိ ပါလက္စတုိင္းျမဳိ႕ေတာ္အျဖစ္ OIC အသိအမွတ္ျပဳ

OIC ေခၚ အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ႏုိင္ငံမ်ား ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ေရးအဖြဲ႔ဝင္ ႏုိင္ငံ ၅၇ ႏုိင္ငံ ေခါင္းေဆာင္ ေတြက အေရွ႕ေဂ်႐ုစလင္ျမဳိ႕ကုိ သိမ္းပုိက္ခံ ပါလက္ စတုိင္း ျမဳိ႕ေတာ္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳလုိက္ျပီး ႏုိင္ငံတကာ အေနနဲ႔လည္း အလားတူလုိက္ပါေဆာင္ရြက္ ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းလုိက္ပါတယ္။ တူရကီႏုိင္ငံ အစၥတန္ဘူးလ္ ျမဳိ႕မွာ မေန႔က က်င္းပတဲ့ OIC အေရးေပၚအစည္းအေဝးကေန အခုလုိ ေၾကညာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
အေမရိကန္သမၼတ ေဒၚနယ္ ထရမ့္က ေဂ်႐ုစလင္ျမဳိ႕ကို အစၥေရးႏိုင္ငံရဲ႕ ျမဳိ႕ေတာ္အျဖစ္ အသိအမွတ္ ျပဳလုိက္ျပီး အေမရိကန္သံရုံးကုိ တယ္လ္အာဗီးစ္ ျမဳိ႕ကေန ေဂ်႐ုစလင္ျမဳိ႕ ကုိ ေျပာင္းမယ္လုိ႔ ေျပာၾကားခဲ့တာဟာ  အႏၱရာယ္ရွိတဲ့ေၾကညာခ်က္ျဖစ္ျပီး ဒါဟာ အစၥေရး-ပါလက္စတုိင္း ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္ကေန အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုရဲ႕က႑ကုိ ရုပ္သိမ္းလုိက္ တာျဖစ္တယ္လုိ႔လည္းOIC ေခါင္းေဆာင္ေတြက ေျပာပါတယ္။
Share:

ခင္ပြန္းကို သတ္ၿပီး ပလပ္စတစ္ ဆာဂ်ရီ ျပဳလုပ္ကာ လူစားထုိးရန္ ႀကံစည္သည့္ အိႏၵိယ အမ်ိဳးသမီး အဖမ္းခံရ

Thursday, December 14, 2017
ခင္ပြန္းသည္ကို သတ္ျဖတ္ၿပီးေနာက္ ပလပ္စတစ္ ဆာဂ်ရီ ခြဲစိတ္ကုသမႈ နည္းလမ္းကို အသံုးျပဳၿပီး အျခားတစ္ဦးကို အစားထိုး ေနရာယူေစရန္ စီစဉ္ခဲ့သည့္ အိႏၵိယ အမ်ိဳးသမီးကို ရဲတပ္ဖြဲ႕က ဖမ္းဆီးလုိက္ေၾကာင္း သိရသည္။
အဆိုပါ အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ သူမ၏ ခ်စ္သူတို႔သည္ အမ်ိဳးသမီး ၏ ခင္ပြန္းကို ပူးေပါင္း သတ္ျဖတ္ခဲ့ေၾကာင္း ရဲမ်ားက စြပ္စြဲခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ အမ်ိဳးသမီး၏ ခ်စ္သူကို ပလပ္စတစ္ ဆာဂ်ရီနည္း အသံုးျပဳ၍ ခင္ပြန္းျဖစ္သူႏွင့္ တူညီေအာင္ ခြဲစိတ္မႈ ခံယူၿပီး ၎၏ ေနရာတြင္ အစားထိုး ဝင္ေရာက္ႏုိင္ေစရန္ စီစဉ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
အိႏၵိယေတာင္ပိုင္း တီလန္ဂါနာ ေဒသတြင္ ျဖစ္ပြားသည့္ မႈခင္း၌ လူသတ္မႈ က်ဴးလြန္ၿပီးေသာအခါ အမ်ိဳးသမီး၏ ခ်စ္သူသည္ မ်က္ႏွာေပၚသို႔ အက္ဆစ္မ်ား ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိရွိ ေလာင္းခ်ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ အမ်ိဳးသမီးက ခင္ပြန္းျဖစ္သူမွာ အက္ဆစ္ျဖင့္ပက္သည့္ တိုက္ခုိက္မႈ တစ္ခု ႀကံဳခဲ့ေၾကာင္း၊ မ်က္ႏွာကို ပလပ္စတစ္ ဆာဂ်ရီ နည္းျဖင့္ အစားထိုး ကုသရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း ေယာကၡမ မ်ားကို လိမ္လည္ အသိေပးခဲ့သည္။
ေယာကၡမမ်ားက ယံုၾကည္သည့္အတြက္ ပလပ္စတစ္ ဆာဂ်ရီနည္းျဖင့္ ခြဲစိတ္ရန္ ေဆး႐ံုစရိတ္ပင္ ထုတ္ေပး ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ခင္ပြန္းသည္၏ ညီျဖစ္သူမွာ ေဆး႐ံုသို႔ သြားေရာက္ခဲ့ၿပီးေနာက္ မူမမွန္သည့္ အေျခအေန အခ်ိဳ႕ကို သတိျပဳမိလာခဲ့သည္။
၎ကပင္ ရဲတပ္ဖြဲ႕ကို အသိေပး တိုင္ၾကားခဲ့သည့္အတြက္ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ ေဖာ္ထုတ္ရာမွာ လူသတ္မႈေရာ၊ လူစားထိုး ဝင္ေရာက္ရန္ ႀကံစည္မႈပါ စစ္ေဆး ေပၚေပါက္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ရဲမ်ားက လက္ေဗြရာ တိုက္ဆိုင္ စစ္ေဆးလုိက္သည္ႏွင့္ အေျဖေပၚသြား ခဲ့ျခင္းဟု ဆိုသည္။ ယခုအခါ ဆြာတီရက္ဒီးဆိုေသာ အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ ၎၏ ခ်စ္သူ ရာဂ်က္ရွ္ အက္ဂ်ာကို လူတို႔ကို လူသတ္မႈျဖင့္ အမႈဖြင့္ တရားစြဲဆိုထားေၾကာင္း သိရသည္။
အမ်ိဳးသမီး၏ ခင္ပြန္းသည္ ဆူဒါခါ ရက္ဒီးမွာ ႏိုဝင္ဘာ ၂၆ ရက္ ညပိုင္းက အသတ္ခံခဲ့ရၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ အေလာင္းကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ခဲ့ေၾကာင္း ရဲတပ္ဖဲြ႕ႏွင့္ နီးစပ္သူတစ္ဦးက ဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအခ်က္အလက္ ကို တရားဝင္ အတည္ျပဳ ေၾကညာျခင္း မရွိေသးေခ်။ အဖမ္းခံထားရသည့္ စံုတြဲသည္ လူသတ္မႈအတြက္ ဝန္ခံထားၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္းကိုမူ ရဲတပ္ဖြဲ႕က အတည္ျပဳခ်က္ ေပးထားသည္။
ရက္ဒီး၏ မိဘမ်ားသည္ ေခၽြးမ၏ စကားကို ယံုၾကည္ကာ ေဆး႐ံုစရိတ္ ႐ူပီးငါးသိန္း (ေဒၚလာ ရွစ္ေထာင္နီးပါး) ထုတ္ေပးခဲ့ေၾကာင္းလည္း ရဲတပ္ဖြဲ႕က ေျပာၾကားခဲ့သည္။ အကယ္၍ ရက္ဒီး၏ ညီကသာ မသကၤာ မျဖစ္ခဲ့ပါက ၎တုိ႔စံုတြဲ၏ အႀကံအစည္မွာ အထေျမာက္သြားဖြယ္ ရွိေနေၾကာင္းလည္း သိရွိရသည္။
Ref: BBC
Share:

Kofi Annan and the Responsibility to Protect (R2P)


By Aman Ullah
“The sovereignty of States must no longer be used as a shield for gross violations of human rights”. Kofi Annan
Until terrorism overwhelmed international attention after 11 September 2001, the really big issue in international relations – the one that must have launched a thousand Ph.Ds – was the ‘‘right of humanitarian intervention’ – the question of when, if ever, it is appropriate for states to take coercive action, and in particular coercive military action, against another state for the purpose of protecting people at risk in that other state. Man-made internal catastrophe, and what the international community should do about it, is what preoccupied international relations practitioners, commentators and scholars more than anything else in the decade after the Cold War.
The cases around which the debate centered are all burnished in our memory. They are ones both when intervention happened, and when it didn’t. There was the debacle of the international intervention in Somalia in 1993; the pathetically inadequate response to genocide in Rwanda in 1994; the utter inability of the UN presence to prevent murderous ethnic cleansing in Srebrenica in Bosnia in 1995; and then NATO’s intervention, without Security Council approval, in Kosovo in 1999. These were not the only the cases – there was Northern Iraq, Liberia, Haiti, Sierra Leone as well, and also the more marginal situation of East Timor (marginal because Indonesia, under pressure, eventually consented to the Australian-led intervention so it was not strictly ‘coercive’). But Somalia, Bosnia, Rwanda and Kosovo are the ones we remember most starkly, and between them they raised the full range of moral, legal, political and operational issues that the debate on humanitarian intervention is all about.
None of these cases was well or confidently handled by the international community. With Somalia, Bosnia and Rwanda, such interventions as did occur were too little too late, misconceived, poorly resourced, poorly executed, or all of the above. And with NATO’s intervention in Kosovo, Security Council members were divided; the legal justification for action without Security Council authority was asserted but largely un-argued; the moral or humanitarian justification for the action, which on the face of it was much stronger, was clouded by allegations that the intervention triggered more carnage than it avoided; and the means by which the allies waged the war continue, justly or not, to be much complained about.
Every one of the big cases generated major international controversy – usually too late to be useful, and never enough to settle the issues of principle once and for all, including the role and responsibility of the United Nations, and the nature and limits of state sovereignty. By the dawn of the new century the debate remained wholly inconclusive. Intense disagreement persisted as to whether there was a right of intervention, how and when it should be exercised, and under whose authority.
It was Mr. Kofi Annan the then UN Secretary General, who is one of those who has tried hardest to get some sense and coherence into it all, challenged the General Assembly in 1999, and again in 2000, to find a way through these dilemmas, posing the issue in the starkest of terms:
…if humanitarian intervention is, indeed, an unacceptable assault on sovereignty, how should we respond to a Rwanda, to a Srebrenica—to gross and systematic violations of human rights that affect every precept of our common humanity?
Annan’s own view was clear. “Surely no legal principle – not even sovereignty – can ever shield crimes against humanity”, he said in 1999. And as recently as his Nobel Peace Prize Lecture in Oslo last December he was still saying it: “The sovereignty of States must no longer be used as a shield for gross violations of human rights”.
But in the General Assembly debates of 1999 and 2000 which followed his initial call, the Secretary General was rewarded for the most part by cantankerous exchanges in which fervent supporters of intervention on humanitarian or human rights grounds, and anxious defenders of state sovereignty, dug themselves deeper and deeper into opposing trenches from which they have still not yet emerged.
The following are some extractions of Kofi Annan’s speech in April 2012, on ‘Prevention, promotion and protection: our shared responsibility’:-
(….)
Over the years, international laws and institutions have been developed to promote and protect human rights and to prohibit, prevent and punish the worst international crimes. State sovereignty is no longer an absolute shield behind which governments may hide to do what they please. Beyond formal laws and institutions, we have also seen the growth in all regions of the world of an active civil society dedicated to the cause of human rights.
(…)
We have now tipped the balance, I believe irreversibly, towards accountability.
So there has been progress. But I wonder, if Wallenberg were here with us today, what would be more surprising to him?  Would it be the many international laws and institutions now in place to prohibit and, at least in theory, prevent and punish genocide and war crimes?  Or the number of countries where allegations of abuse persist, the widespread use of torture, the extent of human trafficking, the targeting of civilians in conflict and the war criminals who remain free?
(…) I want to raise, in particular, two issues – the need to prevent and end armed conflict and the need to protect civilian lives while conflict persists. (…)
For many years, lawyers, scholars, activists and others within these countries have alerted us to what was happening. But in too many cases, the international community has ignored not only what they have said, but also the treatment these courageous individuals and groups have received.  (…)
Research shows that the number and deadliness of civil wars has declined from their peak in the early 1990s. It is clear that the tools we have been deploying to prevent and end these conflicts do make a difference. Active mediation, the deployment of peacekeepers, and the sustained engagement and support of the international community in the post-conflict phase, all help explain why there are fewer deadly civil wars today. When the international community speaks with one voice, and moves swiftly to make clear its demand for a peaceful solution and negotiated transfers of power, then much can be achieved.
On this point, much of the discussion in recent years has centred on the Responsibility to Protect, or R2P. Building on our evolved understanding of sovereignty, R2P asserts that when states cannot or will not protect their populations from the worst crimes, other states, acting through the UN, should do so. The endorsement of this principle by UN Member States in 2005 was a momentous step. It made clear that hand-wringing and appeals to conscience by the international community are not enough.  We must be ready to use all diplomatic, humanitarian and other means — including targeted sanctions against the leaders responsible — to protect populations from genocide, ethnic cleansing, war crimes and crimes against humanity. It also means that, as a last resort, the international community will be prepared to take collective action, including military force, through the Security Council to protect populations from these crimes. We must be clear, however. Military action really must be the last resort.  It may be necessary in some situations but the decision must never be taken lightly. War, even when waged lawfully and in defence of threatened populations, is destructive and inherently unpredictable. Once engaged, the resort to force has its own logic. Hostilities may escalate quickly beyond a limited objective or outside intended boundaries. War waged against “terror” or to protect civilians may, unintentionally, have disastrous consequences. We also have to be realistic. Only on rare occasions will there be an international consensus in its favour or an international coalition willing to act.
Where a crisis occurs in an area of little strategic importance, where political will is lacking, or when the utility of a forceful response is in doubt, R2P may not offer much protection to those at risk – as we’ve seen in Darfur.
The reality is that military intervention to prevent mass atrocities will never be an easy option, and even where it is feasible it may be inadvisable. We must, therefore, devote our energies to strengthening and using those measures short of the use of force.  These must include more effective and enforced use of targeted financial, travel, and economic sanctions on the leadership. We need to see greater use of anti-impunity measures such as international commissions of inquiry and threatened criminal prosecutions, including by referral to the International Criminal Court, as well as assistance to local human rights defenders, arms embargoes and other measures.  Indeed, I believe such measures ought to be more systematically engaged as tools in the preventive diplomacy I spoke of earlier. Crimes against humanity may occur even before a conflict erupts. When they do, tough measures like threatened prosecutions must be invoked wherever possible. Their deterrent effect should not be under-estimated.
But given the reason for us meeting today, let us all remember that Wallenberg did not need sanctions or the threat of force to save thousands of lives. And in his memory, I want to emphasize what I consider to be an under-utilized protection tool – the deployment of civilians to act as skilled, independent and impartial monitors.
(…)
Just think what more we can accomplish knowing that our actions express the convictions of a worldwide human rights movement, and with the obvious force of international law behind us?  This is the best way we can pay tribute to the courage and sacrifice of the man whose memory we celebrate today. Thank you.
In September 2005, at the United Nations World Summit, all Member States formally accepted the responsibility of each State to protect its population from genocide, war crimes, ethnic cleansing and crimes against humanity. At the Summit, world leaders also agreed that when any State fails to meet that responsibility, all States (the “international community”) are responsible for helping to protect people threatened with such crimes. Should peaceful means — including diplomatic, humanitarian and others — be inadequate and national authorities “manifestly fail” to protect their populations, the international community should act collectively in a “timely and decisive manner” — through the UN Security Council and in accordance with the UN Charter — on a case-by-case basis and in cooperation with regional organizations as appropriate.
Share:

ေသဆုံးသူ ႐ုိဟင္ဂ်ာမူ ဆလင္ အေရအတြက္ဟာ ၆,၇၀၀ ခန္​႔ဟု ႐ွိသည္​ဟု နယ္စည္းမျခား ဆရာ၀န္မ်ား အဖဲြ႔ (MSF) က ​ေျပာ

image
ရခုိင္ျပည္နယ္ ေျမာက္ပုိင္းမွာ ျမန္မာလုံၿခံဳေရး တပ္ဖဲြ႔ေတြရဲ႕ နယ္ေျမရွင္းလင္းတဲ့ စစ္ဆင္ေရးေတြ စတင္တဲ့ ပထမတလအတြင္း ေသဆုံးသူ ႐ုိဟင္ဂ်ာမူဆလင္ အေရအတြက္ဟာ ၆,၇၀၀ ထက္မနည္း ရွိခဲ့ေၾကာင္း နယ္စည္းမျခား ဆရာ၀န္မ်ားအဖဲြ႔ (MSF) က ေျပာဆုိလုိက္ပါတယ္။
ရခုိင္ျပည္နယ္ကေန ထြက္ေျပးၿပီး ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏုိင္ငံက ဒုကၡသည္စခန္းေတြမွာ ခုိလႈံေနတဲ့ ႐ုိဟင္ဂ်ာေတြကုိ ေမးျမန္းျပဳစုထားတဲ့ စစ္တမ္းကုိ ဒီကေန႔ထုတ္ျပန္ရာမွာ ဆြစ္ဇာလန္ႏုိင္ငံ ဂ်နီဗာအေျခစုိက္ ႏုိင္ငံတကာ အကူအညီေပးေရး အဖဲြ႔တခုျဖစ္တဲ့ MSF က ခန္႔မွန္းေျပာဆုိခဲ့တာပါ။
ေသဆုံးသူေတြထဲမွာ အသက္ ၅ ႏွစ္ေအာက္အရြယ္ကေလးငယ္ အနည္းဆုံး ၇၃၀ ပါ၀င္တယ္လုိ႔လည္း ဆုိပါတယ္။ MSF အဖဲြ႔ရဲ႕ ေဆးဖက္ဆုိင္ရာ ညႊန္ၾကားေရးမွဴး Sidney Wong ကေတာ့ စစ္တမ္းေကာက္ ယူရာမွာ ေသဆုံးသူ မိသားစု၀င္ အေရအတြက္ ကိန္းဂဏန္း အေပၚမွာသာမက၊ ေသဆုံး ဒဏ္ရာ ရေအာင္ အၾကမ္းဖက္ခံရတဲ့ ပုံစံကုိ ၾကားသိခဲ့ရတာဟာ တုန္လႈပ္စရာ ျဖစ္ရေၾကာင္းလည္း ေျပာဆုိခဲ့ပါတယ္။
ရခုိင္ျပည္နယ္ ေျမာက္ပုိင္းက လုံၿခံဳေရးကင္းစခန္း ၃၀ ေလာက္ကုိ ၾသဂုတ္လ ၂၅ ရက္ေန႔က စီးနင္းတုိက္ခုိက္ ခဲ့တဲ့ ARSA အစြန္းေရာက္ အုပ္စုကုိ လုိက္လံရွင္းလင္းတဲ့ စစ္ဆင္ေရးေတြမွာ ျမန္မာစစ္တပ္ဟာ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈေတြ အႀကီးအက်ယ္ က်ဳးလြန္ခဲ့ေၾကာင္း ကုလသမဂၢ အပါအ၀င္ ႏုိင္ငံတကာ အသုိင္းအ၀န္းက စြပ္စဲြထားၾကတာပါ။
ျမန္မာစစ္တပ္နဲ႔ လက္နက္ကုိင္ အရပ္သားေတြဟာ သတ္ျဖတ္မႈ၊ အဓမၼျပဳက်င့္မႈ ရြာေတြကုိ မီး႐ႈိ႕မႈေတြ က်ဳးလြန္ခဲ့ၾကၿပီး၊ ႐ုိဟင္ဂ်ာ ၆ သိန္းေက်ာ္ဟာလည္း အိမ္နီးခ်င္း ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏုိင္ငံကုိ ထြက္ေျပးခဲ့ရေၾကာင္း လူ႔အခြင့္အေရး အဖဲြ႔ေတြကလည္း ေျပာဆုိထားၾကပါတယ္။ ျမန္မာအာဏာပုိင္ေတြကေတာ့ စစ္ဆင္ေရးေတြ အတြင္း လက္နက္ကုိင္ အစြန္းေရာက္ ၄၀၀ နီးပါးကုိ အေသဖမ္းဆီးမိေၾကာင္း ေျပာဆုိထားတာပါ။
လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈေတြ က်ဳးလြန္ခဲ့တယ္လုိ႔ စြပ္စဲြခ်က္ေတြ ထြက္ေပၚလာရာက စုံစမ္းစစ္ေဆးေရးအဖဲြ႔ တခုဖဲြ႔ၿပီး စစ္ေဆးခဲ့တဲ့ ျမန္မာစစ္တပ္ကေတာ့၊ ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရး အဖဲြ႔ေတြက စြပ္စဲြေနသလုိ၊ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈေတြ က်ဳးလြန္ခဲ့တာ မရွိေၾကာင္းနဲ႔ လုံၿခံဳေရး တပ္ဖဲြ႔ေတြဟာ ဥပေဒနဲ႔အညီသာ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ေၾကာင္း ေတြ႔ရွိခ်က္ေတြကုိ အစီရင္ခံစာ ထုတ္ျပန္ရာမွာ ေျပာဆုိခဲ့ၾကပါတယ္။
Share:

11 December, 2017

လူ႔အခြင့္အေရးအတြက္ ရပ္တည္ၾက

မဆုမြန္
လူ႔အခြင့္အေရးယဥ္ေက်းမႈထြန္းကားၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေသာကမာၻၾကီးတည္ေဆာက္ႏုိင္ဖို႔ ႏုိင္ငံတကာ လူ႔အခြင့္အေရးေန႔ ၂၀၁၇ရဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့“ လူ႔အခြင့္အေရးအတြက္ ရပ္တည္ၾက #standup4 humanrights” ဆိုတဲ့အတုိင္း လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြကို လူသားတုိင္း မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ကာကြယ္ၾကဖို႔ ျမန္မာ့လူ႔အခြင့္အေရးလႈပ္ရွားသူေတြက ဒီကေန႔က်ေရာက္တဲ့ ႏုိင္ငံတကာ လူ႔အခြင့္အေရးေန႔မွာ တုိက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။အရပ္သားအစိုးရလက္ထက္ ႏုိင္ငံတကာက ျပစ္တင္ရႈတ္ခ်ေဝဖန္ရတဲ့အထိ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြ ဆိုးဆိုးရြားရြား ဆက္ရွိေနေသးတာ ဟာ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္သူေတြကို အေရးယူႏုိင္မႈ မရွိပဲ ခ်ိဳးေဖာက္ခံရသူေတြကို ဥပေဒအရ အကာအကြယ္ေပးႏုိင္မႈ အားနည္းေနေသးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ရႈ႕ျမင္ၾကပါတယ္။ အေသးစိတ္ မဆုမြန္ ဆက္ေျပာျပပါမယ္။

ဒီကေန႔ တနဂၤေႏြေန႔ ဒီဇင္ဘာလ ၁၀ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ ၆၉ ၾကိမ္ေျမာက္ ႏုိင္ငံတကာလူ႔အခြင့္အေရးေန႔ အခမ္းအနားေတြကို ကမာၻတဝွမ္းမွာ က်င္းပသလို ျမန္မာႏုိင္ငံမွာလည္း ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးအပါအဝင္ ၿမိဳ႕ၾကီးေတြမွာ လူ႔အခြင့္အေရးလႈပ္ရွားသူေတြနဲ႔ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြက ပူးေပါင္းက်င္းပၾကပါတယ္။
“ လူ႔အခြင့္အေရးအတြက္ ရပ္တည္ၾက #standup4 humanrights” ဆိုတဲ့ ႏုိင္ငံတကာ လူ႔အခြင့္အေရးေန႔ ၂၀၁၇ရဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္ကို ကမာၻၾကီးမွာ လူ႔အခြင့္အေရးယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားေစဖို႔ လူ႔အခြင့္အေရးကို အမွန္တကယ္ ရရွိခံစားေစဖို႔ လူသားတုိင္း လူ႔အခြင့္အေရး ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္မႈေတြကို မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ကာကြယ္ဖုိ႔ဆိုၿပီး ဒီႏွစ္အတြက္ ကုလသမဂၢအဖြဲ႔ၾကီးက ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာပါ။ # သေကၤတ ကိုေရြးခ်ယ္ရတာကေတာ့ ယေန႔ခတ္ဆိုရွယ္မီဒီယာေတြကေန ထိေရာက္တဲ့ ဆက္ကြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္းေတြကေန လူ႔အခြင့္အေရးလႈပ္ရွားမႈေတြ အရွိန္ျမင့္ဖို႔နဲ႔ လူသားတုိင္း လူ႔အခြင့္အေရး အေပၚ ရပ္တည္ကာကြယ္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းလာတာေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ျပည္သူက ေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္လိုက္တဲ့ အရပ္သားအစိုးရလက္ထက္ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြ ရွိေနေသးတာ လူ႔အခြင့္အေရးလႈပ္ရွားသူေတြ ၾကံဳေနရဆဲ စိန္ေခၚမႈေတြနဲ႔ လက္ရွိျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ လူ႔အခြင့္အေရးအေျခအေနနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ရန္ကုန္က ႏုိင္ငံတကာ လူ႔အခြင့္အေရးေန႔အခမ္းအနားကို ဦးေဆာင္က်င္းပခဲ့တဲ့အဖြဲ႔ျဖစ္တဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးကာကြယ္ျမွင့္တင္သူမ်ားအဖြဲ႔ HRDP (Human Rights Defenders and Promoters ) ရဲ႕ အမႈေဆာင္ဒါ႐ိုက္တာ ဦးျမင့္ေအးက VOA ျမန္မာပိုင္းကို အခုလိုေျပာျပပါတယ္။
“ျမန္မာႏုိင္ငံမွာလူ႔အခြင့္အေရးေျခအေနက စံခ်ိန္စံႏွႈန္းေတြနဲ႔ မကိုက္ညီေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ခက္ခက္ခဲခဲကို ေရွ႔ဆက္ၿပီး ရုန္းကန္ရဦးမွာပါပဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ တခ်ိဳ႔ဟာေတြကေတာ့ မျပည့္စံုပါဘူး။ မျပည့္စံုေသးတာလည္း ရွိဦးမွာေပါ့ေလ။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုတာက စကားလံုးအားျဖင့္ေတာ့ ယဥ္ပါးသြားပါၿပီ။ သို႔ေသာ္လည္း အမွန္တကယ္သူတို႔ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ အသားမက်ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ေျပာရရင္ေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းမသိေသးဘူးလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေကာင္းေကာင္းသူတို႔ကိုယ္တိုင္မသိရင္ေတာ့ အခ်ိဳးေဖာက္ခံဖု႔ိနီးသြားပါၿပီ။ အဲဒီနည္းနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္မွာေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈ လည္း ဆက္လက္ရွင္သန္ေနဆဲပါပဲ။ အစိုးရေရာ အုပ္ခ်ဳပ္သူေရာ အုပ္ခ်ဳပ္ခံေရာ လူ႔အခြင့္အေရးကို ေလးစားလိုက္နာဖို႔အတြက္ကို ဒါေတြကို အစိုးရက သင္ေပးရမယ္။ ဥပေတြ လႊတ္ေတ္ာထဲကေန ျပဌာန္းေပးရမယ္ အဲဒီနည္းနဲ႔ရမွ လူထုရဲ႕ သက္သာရာ သက္သာေၾကာင္းျဖစ္လာမွာပါ။”
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ႏုိင္ငံတကာ ျပစ္တင္ေဝဖန္ရႈတ္ခ်ခံရေလာက္တဲ့အထိ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္ခံရမႈ အေျခအေန ဆိုးဆိုးဝါးဝါးျဖစ္ေနတာဟာ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္သူေတြကို ဥပေဒေၾကာင္းအရ အေရးယူႏိုင္ျခင္းမရွိတာ၊ ေနာက္ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္ခံေနရသူေတြကို အကာအကြယ္ေပးႏုိင္တဲ့ ဥပေဒျပ႒ာန္းမႈေတြ အားနည္းေနေသးတာေၾကာင့္လို႔ ႏုိင္ငံတကာလူ႔အခြင့္အေရးေန႔လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ပူးေပါင္းပါဝင္တဲ့အဖြဲ႔ျဖစ္တဲ့ AAPPB ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ား ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေရးအသင္း ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အတြင္းေရးမွဴး ဦးတိတ္ႏုိင္က ေထာက္ျပပါတယ္။
“ဒီကေန႔အစိုးရဟာဆိုရင္ ျပည္သူေတြ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ အစိုးရျဖစ္တယ္ေပါ့။ ဒီအစိုးရကလည္း လူ႔အခြင့္အေရးတိုးတက္ျမင့္မားေအာင္ ကာကြယ္ဖို႔အတြက္ ၾကိဳးစားေနတာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေတြ႔ရတယ္။ ေတြ႔ေပမယ့္လည္း သိသာထင္ရွားတဲ့ ေျပာင္းလဲမႈမ်ိဳး တိုးတက္လာတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ မေတြ႔ရဘူး အဓိကေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရး က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ လူေတြက ျပစ္ဒဏ္ကေန ကင္းလြတ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အေျခအေနဟာ လူ႔အခြင့္အေရး ျမင့္တင္ဖိို႔အတြက္ ၊ ကာကယ္ဖို႔အတြက္ အၾကီးမားဆံုးစိန္ေခၚမႈလို႔ျမင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြမွာ က်ဴးလြန္တဲ့လူေတြကို ထိေရာက္တဲ့ အေရးယူမႈေတြ ေဆာင္ရြက္ရမယ္။ အေရးယူေဆာင္ရြက္မႈေတြ လုပ္ႏိုင္တဲ့ ဥပေဒေတြကို က်ေနာ္တို႔ အျမန္ဆံုးျပဌာန္းသင့္တယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ ဒီ ၂ ခ်က္က အဓိကလို႔ ျမင္ပါတယ္။”
လူ႔အခြင့္အေရးေၾကညာစာတမ္းပါ အေျခခံလူ႔အခြင့္အေရးေတြကို ျပည္သူလူထုက သိရွိၿပီး ေလးစားလိုက္နာဖို႔ ပညာေပးလႈ႔ံေဆာ္မႈေတြ ပိုၿပီး အေရးတၾကီး လုပ္ေဆာင္သင့္တာ အထူးသျဖင္ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ အသားအေရာင္၊ လိင္စိတ္ခံယူမႈ ကြဲျပားမႈစတဲ့ လူသားတိုင္းရဲ႕ မတူညီကြဲျပားမႈေတြအေပၚ အေျခခံလူ႔အခြင့္အေရးေတြ ခ်ိဳးေဖာက္ခံရမႈ ႏွိမ္ခ်ဆက္ဆံခံရမႈေတြ ပေပ်ာက္ေအာင္ လူ႔အခြင့္အေရးအတြက္ လူသားတုိင္းက မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ေပးရမယ့္ဆိုတဲ့ အသိစိတ္ဓာတ္က အေရးၾကီးတယ္လို႔လည္း Triangle အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရးလႈပ္ရွားမႈအဖြဲ႔ ဦးေဆာင္သူ မခင္ေလးကလည္း ေထာက္ျပပါတယ္။
“လူ႔အခြင့္အေရးဆိုတာကလည္း ကမာၻမွာ အားလံုးကေနၿပီးေတာ့ သေဘာတူ လက္ခံၿပီးေတာ့ ျပဌာန္းထားတဲ့ ကုလသမဂၢရဲ႕ ေၾကာညာစာတန္းထဲမွာ ပါၿပီးသား လူတိုင္းမွာ ေမြးရာပါအခြင့္အေရးျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒါကိုလည္း က်မတို႔က အေရးစိုက္ၿပီးေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာနဲ႔ ကာကြယ္မႈအပိုင္းေတြကို လုပ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ျပည္သူျပည္သားေတြအားလံုးကလည္း လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈဆိုတဲ့ဟာမွာ ဘယ္လိုရွိတယ္ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္မွ ၊ တုတ္နဲ႔ ရိုက္မွမဟုတ္ပဲနဲ႔ လူတဦးတေယာက္ကုိပဲ ျဖစ္ေစ စေျပာဆိုမႈကလည္း ခ်ိဳးေဖာက္မႈျဖစ္တယ္ဆိုတာကို အထူးသတိထားဖို႔လိုမယ္လို႔ က်မျမင္ပါတယ္။”
ကမာၻတဝွမ္းက လူသားတုိင္း လူ႔ဂုဏ္သိကၡာရွိရွိ ေနထုိင္ႏိုင္ေရး၊ ေနာက္ စစ္မွန္ျပည့္ဝတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရး အျပည့္အဝ ခံစားရရွိေရးနဲ႔ အစိုးရနဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့တာဝန္ရွိသူေတြဘက္က လူ႔အခြင့္အေရးအေပၚ အမွန္တကယ္ေလးစားလိုက္နာၿပီးေတာ့ဥပေဒအရ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြကို ထိေရာက္စြာအေရးယူႏိုင္ေရးနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးေတြ၊ ကေလးသူငယ္ေတြ၊ မသန္စြမ္းသူေတြနဲ႔ လိင္စိတ္မတူကြဲျပားခံယူသူေတြအေပၚ ခ်ိဳးေဖာက္ေနတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြကို ဥပေဒေတြ ျပ႒ာန္းၿပီး ခုိင္မာစြာ ကာကြယ္ေပးဖို႔ကိုလည္း လူ႔အခြင့္အေရးအဖြဲ႔ေတြဘက္က အေလးအနက္တုိက္တြန္းၾကတာပါ။
ကုလသမဂၢက ႏုိင္ငံတိုင္း မျဖစ္မေနလိုက္နာသင့္တဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးဆုိင္ရာ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေၾကညာစာတမ္းကို အတည္ျပဳျပ႒ာန္းႏုိင္ခဲ့တဲ့ ဒီဇင္ဘာလ ၁၀ရက္ေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ လူ႔အခြင့္အေရးေန႔အျဖစ္ ကုလသမဂၢအေထြေထြညီလာခံက တရားဝင္သတ္မွတ္ၿပီး က်င္းပလာခဲ့တာဆိုရင္ အခုဆိုရင္ ၆၉ၾကိမ္ေျမာက္ျဖစ္လာၿပီျဖစ္ပါတယ္။
Share:

ကိုယ္ခ်င္းစာ တရားထားရွိဖို႔ ဆိုတဲ့ရိုးရွင္းတဲ့ စမ္းသပ္ခ်က္ေလး အေပၚမွာ ဘာလို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ပ်က္ကြက္ေနၾက သလဲ

ဒီဇင္ဘာ ၁၀၊ ၂၀၁၇
Myanmar Muslim Media
ျမန္မာႏိုင္ငံကိုလည္ပတ္တဲ့ခရီးစဥ္အတြင္းရိုဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိးတံုးသတ္ျဖတ္မႈအေၾကာင္း ေဖာ္ထုတ္ေျပာဆို ဖို႔ပုပ္ရဟန္း မင္းႀကီးေရွာင္ရွားခဲ့ခ်ိန္မွာ ျပသနာရဲ႕အခရာအခ်က္ေပၚမွာတိတ္ဆိတ္ေနမႈအတြက္ ေမးခြန္းထုတ္ခံခဲ့ ရပါတယ္။
ကက္သလစ္ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕လည္ပတ္မႈအေပၚေမးခြန္းထုတ္ေနမဲ့အစား ျမန္မာဗုဒၶဘာသာရဲ႕ ဘာေၾကာင့္ လြဲေခ်ာ္ မႈေတြျဖစ္ေန လဲဆိုတာနဲ႔ ႏူးညံ့ၿပီးဘာသာတရားကိုင္းရိႈင္းတဲ့ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးအမ လမ္းညႊန္ျပသမႈေတြနဲ႔ ဖိႏွိပ္ျခင္းမရွိတဲ့ကိုယ္ခ်င္းစာတရားထားမႈတရားေတြအစား လူမ်ဳိးေရးအၾကမ္းဖက္ မႈေတြနဲ႔ဘာေၾကာင့္ ထိေတြ႔ခဲ့ရလဲဆိုတာကိုေမးခြန္းထုတ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာျမန္မာအတြက္တင္မကပဲ သီရ၀ဏာဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ထိုင္းကိုလည္းေမးခြန္းထုတ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာလည္းလူမ်ဳိးေရးခြဲျခား မႈေထာင္ေခ်ာက္ထဲမွာပဲႏြံနစ္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္းနက္နက္ရိႈင္းရိႈင္းမဟုတ္ပါဘူး။
မၾကာေသးမီအခ်ိန္ထိ ဘာသာတရားကိုင္းရိႈင္းတဲ့ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံဆိုတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ကမၻာလံုးဆိုင္ရာပံုရိပ္ဟာ စစ္တပ္ရဲ႕အာဏာရွင္ဆန္တဲ့ရက္စက္မႈေတြေၾကာင့္ရုန္းကန္ေနရပါတယ္။သမိုင္းစာအုပ္ေတြထဲမွာအမ်ဳိးသားေရး အစြန္းေရာက္၀ါဒရဲ႕ရန္လိုမႈေတြဟာၿမဲၿမံ့စြာရွိေနေပမယ့္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံကတရားျပ ဆရာေတာ္ေတြ နဲ႔ အေလ့အထေတြဟာထိုင္းမွာလူႀကိဳက္မ်ားလာခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံဟာေနာက္ဆံုး မွာျပင္ပကမၻာ အတြက္ဖြင့္လွစ္ လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ျမန္မာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းခရီးစဥ္ေတြဟာ ထိုင္းလူမ်ဳိးေတြၾကား အရမ္းကို လူႀကိဳက္မ်ား လာခဲ့သလို ျမန္မာရဲ႕ေရွးေဟာင္းယဥ္ေက်းမႈေတြ  ႀကီးက်ယ္ခမ္းနား မႈေတြ ဘာသာတရား ကိုင္းရိႈင္းမႈ ခ်ီးက်ဴး ဂုဏ္ျပဳမႈေတြရွိလာခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ရိုဟင္ဂ်ာေတြကိုလူမ်ဳိးတံုး သုတ္သင္မႈျဖစ္ လာခဲ့ပါတယ္။
ျမန္မာစစ္တပ္အတြက္ သူတို႔ရဲ႕ရက္စက္မႈေတြနဲ႔ ကမၻာလံုးဆိုင္ရာရႈတ္ခ်မႈေတြကေနကာကြယ္ဖို႔ အရာတစ္ခုု ပဲဲျဖစ္ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ဒါဟာဗုဒၶဘာသာလူထုနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ ေနာက္ထပ္ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ေတြဟာ မြတ္စလင္ရိုဟင္ဂ်ာေတြကိုသူတို႔ေျမေပၚကေန လူမ်ဳိးတံုးရွင္းလင္းေရးလုပ္တဲ့အခါ သူတို႔ရဲ႕ဖိႏွိပ္ သူေတြကိုေထာက္ခံခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါဟာရွင္းပါတယ္။ အလုပ္မွာေတာ့ အယူ၀ါဒဟာ ဗုဒၶဘာသာထက္ ပိုၿပီး အင္အားေကာင္းၿပီးအႏၱရာယ္ရွိပါတယ္။ အဲဒါကုိႏိုင္ငံခ်စ္တာလို႔သူတို႔ကေခၚဆိုေပမယ့္ ဒါဟာလူမ်ဳိးေရး ခြဲျခားတဲ့ အမ်ဳိးသားေရး၀ါဒျဖစ္ပါတယ္။
ရိုဟင္ဂ်ာဆိုတဲ့အသံုးအႏံႈးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးျမန္မာဟာအရမ္းကိုအထိခိုက္မခံႏိုင္ျဖစ္ေနပါတယ္ အေၾကာင္းကလြန္ခဲ့ တဲ့ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းကေဒသတြင္းေဒသခံေနထိုင္သူေတြျဖစ္ၾကၿပီး ကာလရွည္ၾကာေနထိုင္လာ ခဲ့တဲ့ ရခိုင္ျပည္ နယ္ကမြတ္စလင္လူမ်ဳိးစုလို႔ညႊန္းဆိုတာေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအသံုးအႏံႈးကိုလက္မခံပါဘူး။ အေၾကာင္းက အမိေျမကို အသားမည္းမည္းရုပ္ဆိုးတဲ့ဘဂၤါလီက်ဴးေက်ာ္သူေတြ အၾကမ္းဖက္သမားေတြ ခြဲထြက္ လိုသူမ်ား စသျဖင့္ ႏိုင္ငံကာကြယ္ေရးေခါင္းစဥ္တပ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
လူမ်ဳိးတံုးသတ္ျဖတ္မႈကုိေထာက္ခံကာကြယ္ေပးသူေတြက ရိုဟင္ဂ်ာေတြဟာဒီအသံုးအႏံႈးကိုထြင္ခဲ့ တာျဖစ္ တယ္လို႔ မၾကာခဏဆိုပါတယ္။ မြတ္စလင္လူမ်ဳိးစုဟာ ၿဗိတိန္ကိုလိုနီကာလေတြအတြင္း ကေရာက္ရွိ လာသူေတြလို႔ ယူဆထားတာျဖစ္ၿပီး သူတို႔ေတြဟာလက္နက္ကိုင္ၿပီး ေဒသခံေတြရဲ႕ေျမေတြကိုသိမ္းယူၿပီး ျပည္နယ္ဒါမွ မဟုတ္ႏိုင္ငံကိုသိမ္းယူဖို႔ရည္ရြယ္ထားတာျဖစ္တယ္လို႔ယူဆေျပာဆိုၾကပါတယ္။ ရိုဟင္ဂ်ာေတြ မွာေတာ့ သူတို႔ယူဆတာနဲ႔မတူတဲ့သမိုင္းေၾကာင္းရွိထားပါတယ္။ ဒါကုိလူမ်ဳိးတံုး သတ္ျဖတ္မႈေထာက္ခံ ကာကြယ္သူေတြက ဒါဟာအတုျဖစ္တယ္လို႔ခ်က္ခ်င္း မမွန္မကန္ဖြင့္ခ် ပါတယ္။ ရိုဟင္ဂ်ာဒုကၡသည္စခန္းေတြမွာ ဆိုးရြားတဲ့ဆက္ဆံမႈေတြ သူတို႔ကိုႏိုင္ငံသားအျဖစ္နဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ ကိုစနစ္တက်ဖယ္ရွားရွင္းလင္းမႈေတြ မီးရိႈ႕မႈေတြ သတ္ျဖတ္မႈေတြ အဓၶမျပဳက်င့္မႈေတြ ရွိေနခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ သတင္းအတု ဒါမွမဟုတ္ ခ်ဲ႕ကားမႈေတြအျဖစ္ လက္ခံထားျခင္းမရွိဘူးဆိုရင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတြေၾကာင့္ အျပင္လူေတြကို သူတို႔နဲ႔သက္ဆိုင္ တဲ့ေနရာမွာထားဖို႔လိုအပ္တယ္လို႔ ျမင္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
ရက္စက္မႈဟာ တရားမွ်တမႈမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလုိရက္စက္မႈေတြကိုေထာက္ခံထားတဲ့သူေတြကဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြလို႔ေခၚဆိုႏိုင္တာလဲ။ အမုန္းတရားေဟာၾကားတဲ့လူမ်ဳိးေရးခြဲျခားတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းႀကီးေတြရဲ႕ ေလာင္စာျဖည့္မႈနဲ႔ ရိုဟင္ဂ်ာေတြအေပၚလူသားမဆန္မႈေတြကိုေအာင္ျမင္စြာ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ ခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ေတြဟာ လူမ်ဳိး ဘာသာ သက္၀င္ယံုၾကည္မႈတို႔မွာအေျခခံၿပီး ႏို္င္ငံရဲ႕အႏၱရာယ္ ကိုသရုပ္ျပခဲ့ တာျဖစ္ ပါတယ္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ၾကင္နာတတ္ၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားၿပီး ဘုရားကိုသပၸာယ္ပူေဇာ္ၾက တဲ့သူေတြ ဟာ ေသြးဆာေနတဲ့စစ္တပ္နဲ႔စစ္ေသြးၾကြေတြအတြက္ အားေပးသူေတြျဖစ္လာတာကိုျမင္ေတြ႔ရတာ ရူးသြပ္စရာေကာင္းၿပီး ႏွလံုးသားထိခိုက္ေစပါတယ္။
ျမန္မာဟာဒီလိုလူမ်ဳိးေရးခြဲျခားမႈရွိတဲ့ႏိုင္ငံတစ္ခုတင္မကပါဘူး။ တစ္ျခားေနရာထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္မွာရွိတဲ့ အရာ ကေတာ့ႏိုင္ငံ ရဲ႕အယူအဆသေဘာထားပဲ ျဖစ္ေလာက္ပါတယ္။ အဲဒီရဲ႕အစိတ္အပိုင္းအျဖစ္သူတို႔ ကခြင့္ျပဳ ထား တာျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လိုလဲဆိုရင္ ညီမွ်မႈဟာအေရးပါပါတယ္။ အဲဒီထက္မပိုရင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ကိုညီမွ်မႈနဲ႔ ဘယ္လိုလမ္းဖြင့္ၿပီးဆံုးျဖတ္ထားလဲဆိုတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးကုိေလးစားမႈ အဆင့္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ေတာင္ပိုင္း မေလးမြတ္စလင္ေတြဟာ ႏိုင္ငံရဲ႕ပိုင္ရွင္ေတြျဖစ္ဖို႔ ထိုင္းလူမ်ဳိးနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ဖို႔လိုအပ္တယ္ ဆိုတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံသားေတြ ရဲ႕ေက်းဇူးနဲ႔ ျပင္ပလူေတြလိုဆက္ဆံခံရ တာျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ဳိးေရးသန္႔စင္မႈဟာ ဒ႑ာရီ တစ္ခု ဆိုတာအေရးမပါပါဘူး။ ထိုင္းဗုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ားစုဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဆိုတဲ့အျဖစ္နဲ႔ အေ၀းႀကီး မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဂိမ္းကိုကစားဖို႔ပဲလိုအပ္တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာတရုတ္ အႏြယ္၀င္ ထိုင္းေတြရဲ႕အယူအဆ ပဲျဖစ္ပါတယ္။ မတူကြဲျပားတဲ့ဘာသာမတူသူေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳ မႈနဲ႔ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀မႈေတြကေန ထိုင္းေတြဟာ တစ္ျခားတိုင္းရင္းသားလူနည္းစုေတြ ကိုဖိႏွိပ္ခြင့္အျပည့္အ၀ ရရွိထားသလိုျဖစ္ပါတယ္။
ေတာင္ပိုင္းမြတ္စလင္ေတြဟာရိုးရွင္းတဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္ေလးတစ္ခုနဲ႔ က်ဴးေက်ာ္သူေတြလို႔ေခၚဆိုခဲ့ျခင္းမရွိ ပါဘူး။ ဆီယမ္(ထိုင္း)ေတြဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ရာစုေလာက္က မေလးမြတ္စလင္ေတြဆီက်ဴးေက်ာ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဖိႏွိပ္မႈေတြ တရားမမွ်တမႈေတြရွိေနေပမယ့္လည္း ေတာင္ပိုင္းမြတ္စလင္ေတြဟာ အခြင့္အေရးအျပည့္အ၀ ရရွိထားၿပီးႏိုင္ငံသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳထားပါတယ္။ တရားဥပေဒနဲ႔အတင္းအဓၶမေတြရွိေနေပမယ့္လည္း ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ကအေကာင္းဆံုးကာကြယ္မႈျဖစ္လာပါတယ္။ ႏိုင္ငံအတြက္ေတာ့ ခြဲထြက္လိုမႈအေပၚမွာ ဥပေဒေရးရာ အၾကမ္းဖက္ခ်ဳိးေဖာက္မႈရွိေကာင္းရွိႏိုင္ေပမယ့္ အရပ္သားေတြအေပၚမွာ ဘယ္ေတာ့မွျပဳလုပ္ျခင္း မရွိပါဘူး။
ထိုင္းမွာရိွတဲ့မြတ္စလင္ေတြကို ထိုင္းဘုန္းႀကီးေတြ ဗ်ဴရိုကေရစီနဲ႔ အေထြေထြလူထုက မမွ်တတဲ့တစ္ဘက္သတ္ ဘက္လိုက္မႈေတြရွိတာအမွန္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ဒါဟာ အရိပ္အေယာင္မွ်သာသာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာရဲ႕အဆိပ္ဘုန္းႀကီး၀ီရသူကိုေထာက္ခံတဲ့ အမုန္းတရားေဟာၾကားတဲ့ထိုင္းဘုန္းႀကီးကို သည္းမခံခဲ့သလို မၾကာေသးမီကလူ၀တ္လဲေစခဲ့ပါတယ္။ ဒီေဆာင္ရြက္မႈဟာ ဘုန္းႀကီးဆိုတာေၾကာင့္မဟုတ္ပဲ လံုၿခံဳေရး အေၾကာင္းျပ ခ်က္ေတြနဲ႔ အစိုးရကလုပ္ေဆာင္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
ေတာင္ပိုင္းမြတ္စလင္ေတြကိုႏိုင္ငံသားအျဖစ္နဲ႔ကာကြယ္မႈတစ္ခ်ဳိ႕ေထာက္ပံ့ထားၿပီး သန္းေပါင္းမ်ားစြာကိုႏိုင္ငံမဲ့ လို႔မေခၚဆိုသလို ႏိုင္ငံတြင္းကိုေရႊ႕ေျပာင္းလာတဲ့အလုပ္သမားေတြလို႔လည္း မေခၚဆိုႏိုင္ပါဘူး ရလဒ္အေနနဲ႔ သူတို႔ေတြဟာလုပ္အားေခါင္းပံုျဖတ္ခံရသလို လူကုန္ကူးခံရမႈေတြလည္းျဖစ္ေစပါတယ္။ အမ်ားအျပားဟာ ကေလးငယ္ေတြျဖစ္ၾကၿပီး သူတို႔ရဲ႕ကေလးဘ၀၊ ပညာေရး နဲ႔ ဘ၀အခြင့္အလမ္းေတြကိုလုယက္ခံခဲ့ရ တာျဖစ္ပါတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံလိုမ်ဳိးမြတ္စလင္ေတြကိုအၾကမ္းဖက္ဖိႏွိပ္မႈေတြမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုႏိုင္ငံမ်ဳိးက ဗုဒၶဘာသာကိုအလယ္မွာထားၿပီး ကၽြန္အလုပ္သမားနဲ႔ လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေရး လုပ္ငန္းေတြ ရဲ႕ျပယုဒ္လိုျဖစ္ေနတဲ့အေပၚ ကမၻာႀကီးကေမးခြန္းထုတ္ထားပါတယ္။ ဒီထက္ပိုေျပာရရင္ ဘုန္းႀကီးက ဒီလိုဖိႏွိပ္မႈေတြနဲ႔လံုး၀ကိုကြဲျပားျခားနားမႈရွိပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္နက္ရိႈင္းပါသလဲ။
အေျဖကေတာ့ရွင္းပါတယ္။ ကၽြန္အလုပ္သမားဆိုတာကိုထိုင္းကလ်စ္လ်ဴရႈထားပါတယ္ အေၾကာင္းက ကၽြန္ေတြဟာ ထိုင္းလူမ်ဳိးေတြမဟုတ္တာေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္တန္း တူညီမွ် လူသားအခြင့္အေရးနဲ႔ ဆက္ဆံဖို႔မထိုက္တန္ဘူးလို႔ယူဆထားပါတယ္။ လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေရးလုပ္ငန္းေတြအတြက္လည္း အမ်ဳိးသားေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕လိင္မႈဆႏၵေတြကိုေျဖေဖ်ာက္ဖို႔ လိုအပ္တဲ့မိန္းမဆိုးေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးဘာလို႔ စိတ္အေႏွာက္ အယွက္ျဖစ္ ခံမလဲ။ အတိုခ်ဳပ္ေျပာရရင္ လူမ်ဳိးေရးခြဲျခားတဲ့အမ်ဳိးသားေရး၀ါဒနဲ႔လိင္မႈဆိုင္ရာဟာ ႏိုင္ငံရဲ႕တကယ့္ အယူ၀ါဒပဲျဖစ္ပါတယ္ ဗုဒၶ၀ါဒမဟုတ္ပါဘူး။ လူမႈေရးဆိုင္ရာမမွ်တ မႈေတြေပၚမွာတိတ္ဆိတ္ေနမႈ အျဖစ္ ဘုန္းႀကီးေတြရဲ႕ မတူကြဲျပားမႈေတြ ဟာ ဗုဒၶ၀ါဒေပၚမွာ သက္ဆိုင္မႈရွိလားဆိုတာကို ရွည္ၾကာစြာေမးခြန္းထုတ္ခဲ့ တာျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပါ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာႏွစ္ျမဳပ္မႈေတြကိုဒီလိုေဆာင္ရြက္မႈေတြဟာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရရွိထားတဲ့ ဘုန္းႀကီးရ႕ဲ သီးျခား သတ္မွတ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္ အေၾကာင္းကသူတို႔ရဲ႕ေဟာၾကားခ်က္ေတြဟာ လူ႔အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ ကိုကယ္ တင္ႏိုင္တာေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ ရိုးရွင္းမႈနဲ႔ကိုယ္ခ်င္းစာနာမႈဟာ ဗုဒၶ၀ါဒအစစ္အမွန္ျဖစ္ၿပီး စိတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ လူထုအေပၚယံုၾကည္ခ်က္ခြန္အားတိုးေစႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်ိတ္ဆက္ထားမႈမရွိတဲ့အခါ စနစ္အေပးမွာကိုစိန္မေခၚဖို႔ဘုန္းႀကီးေတြအတြက္ အေၾကာင္းျပခ်က္ပဲျဖစ္ လာပါတယ္။ ဒါမွအထူးအခြင့္ အေရးကိုသူတို႔ခံစားႏိုင္မွာျဖစ္ၿပီး သံဃာ္ေတာ္အျဖစ္ဆိုတာဟာ ေနာက္ေတာ့ကပ္ပါးရပ္ပါးေတြလိုျဖစ္လာခဲ့ပါ တယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီးက ဒီေျမကိုသူတို႔ရဲ႕ အိမ္လို႔ေခၚဆိုတဲ့လူေတြရဲ႕အခြင့္အေရး ကိုေလးစား ရမွာျဖစ္တယ္လို႔ ရိုဟင္ဂ်ာဆိုတဲ့အသံုးအႏံႈး အသံုးမျပဳပဲ လူနည္းစုခရစ္ယာန္ေတြကိုပါ ကာကြယ္ေပးဖို႔လိုအပ္တာကိုေဖာ္ထုတ္ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ွမွာေတာ့ ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီးဟာသူ႔ႏွလံုးသားထဲမွာရွိတဲ့အတိုင္း ထုတ္ေဖာ္ေၾကျငာခဲ့ ပါတယ္။ ဒီကေန႔ဘုရားသခင္တည္ရွိမႈဟာ ရိုဟင္ဂ်ာလို႔လည္းေခၚဆိုပါတယ္ လို႔ေၾကျငာခဲ့ၿပီး သူတို႔ကိုဂုဏ္ျပဳ လိုက္ ကာ အျပစ္ေတြအတြက္ခြင့္လႊတ္ဖို႔ေမတၱာရပ္ခံခ့ဲပါတယ္။ ဒါဟာျမန္မာႏိုင္ငံကစိတ္ေတြ ကိုေတာ့ေျပာင္းလဲေစ မႈ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္အနည္းဆံုးေတာ့ကက္သလစ္ကမၻာရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ဟာ ဘာသာတရား အားလံုး ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ေတြဘာလုပ္သင့္တယ္ဆိုတာကို ျပသခဲ့တာျဖစ္ၿပီး ဖိႏွိပ္ခံေတြအတြက္ ရပ္တည္ေျပာဆိုခဲ့သလိုု သူတို႔ခံစားရတဲ့ဒုကၡေတြအတြက္သနားကရုဏာကိုျပသခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ဘုန္းႀကီးေတြေတြဟာ အၾကမ္းဖက္မႈနဲ႔ဖိႏွိပ္မႈေတြေပၚမွာမျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး လူမ်ဳိးေရး ခြဲျခားတဲ့ အမ်ဳိးသားေရး ၀ါဒကိုအသက္သြင္းေနတာကိုျမင္ရတဲ့အေပၚ နာက်င္မိပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ယံုၾကည္ခ်က္ ဘာသာတရားကိုအတည္ျပဳျဖစ္ေစၿပီး တရားထိုင္တဲ့နာရီအခ်ိန္တိုင္း ဒါမွမဟုတ္ လွဴဒါန္းမႈေတြဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ႏွလံုးသားအရည္အေသြးကိုညႊန္ၾကားျပသျခင္းမရွိပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕လူမ်ဳိးနဲ႔အယူ၀ါဒေပၚမွာ အေလးထားမႈမရွိရင္ သင္ကံနည္းမွာပဲေလ။ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္အမ်ားအျပားနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ လို႔ကိုယ့္ကို ကိုယ္ခံယူထားတဲ့သူေတြက ဒီရိုးရွင္းတဲ့စမ္းသပ္ခ်က္ေလးအေပၚ မွာပ်က္ကြက္ေနတာ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္း ပါတယ္။
Bangkok Post သတင္းဌာနပါ Sanitsuda Ekachai ေရးသားသည့္ “Why Buddhists fail simple test of compassion” အမည္ျဖင့္ေဖာ္ျပထားသည့္သတင္းကို ေညာင္နီရြက္(Myanmar Muslim Media)က ျမန္မာဘာသာသို႔ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ျပန္ဆိုသည္။
Share:

ရိုဟင္ဂ်ာမ်ားအတြက္ လုံျခဳံသည့္နယ္ေျမတစ္ခု တည္ေထာင္ၿပီး အိႏၵိယ၊ တ႐ုတ္ႏွင့္ အာဆီယံနိုင္ငံ ေစာင့္ၾကည့္ရန္ လိုအပ္ဟု ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ နိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးေျပာ

Posted on February 09, 2019   အိႏၵိယဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ မိုဒီႏွင့္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္နိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး မိုမန္တို႔ ေဖေဖာ္ဝါရီလ (၇)...

Blog Archive

Theme Support

Need our help to upload or customize this blogger template? Contact me with details about the theme customization you need.